Online cursus ‘Hoe moet ik persen’

Als yogadocent bereid ik altijd thuis mijn lessen voor aan de hand van een thema. Met dit thema in mijn hoofd ga ik op de mat liggen en vaak volgt dan automatisch een serie houdingen, die passen bij het thema. Maar soms lukt dit niet, dan klopt er iets niet aan het thema of zit ik te veel in mijn hoofd.

Voor de zwangerschapsyoga, bij het maken van de les over ‘persen’ was dit ook het geval. Wat ik ook probeerde, de verschillende assana’s  (houdingen) wilden niet komen. De les zou bestaan uit een serie assana’s waarbij ik tussendoor het één en ander zou vertellen over persen. Dit verhaal zou ongeveer zo gaan:

 

Persen ‘variant A

(Meedoen terwijl je dit leest, kan altijd. Op eigen risico natuurlijk ;))

Je neemt een grote hap lucht. Vervolgens houd je je adem vast en gedurende deze tijd geef je een stevige druk richting je vagina. Zo ongeveer alsof je moet poepen, maar dan naar de voorkant.. Je houdt de druk zo lang mogelijk vast, totdat je echt uit moet ademen. Je ademt snel uit, neemt weer een grote hap lucht en perst opnieuw. Dit doe je drie of misschien zelfs vier ademhalingen lang, gedurende je perswee. Als je perswee voorbij is, heb je even tijd om bij te komen. Bij een nieuwe perswee begin je weer overnieuw. Dit doe je net zolang totdat het hoofdje ‘staat’.


Belangrijk is wel: ontspan je kaken! Wanneer je kaken spant, spant ook je bekkenbodem mee. En dat is vrij lastig als je daar net een baby doorheen wilt drukken.


 

Tot zover, mijn eerste versie van het verhaal over persen. Niet alleen dat van mij trouwens, het is de meest gangbare uitleg over hoe je moet persen.

Maar nu even terug naar mijn yogales. Omdat de voorbereiding daarvan niet vorderde, wist ik dat er iets niet klopte. Ik ging nog eens nadenken over mijn pers-verhaal. Zo had ik het geleerd, maar klopte dit eigenlijk wel?

Ik dacht eens terug aan mijn eigen, eerste bevalling. Ik weet nog goed dat ik tijdens die bevalling niet veel snapte van dat hele pers-gedoe. Ik lag op mijn rug, mijn knieën omhoog en mijn kin werd om de paar minuten tegen mijn borst gebracht. En vervolgens mocht ik (nou ja, ik werd lief, maar toch dringend verzocht) tijdens een wee fanatiek persen, volgens de pers-versie A.

Ik deed hard mijn best en binnen zeer korte tijd was ons kindje ook geboren. Eigenlijk zelfs iets té snel, bleek uit de check van de kinderarts waar we vanwege het aanhoudelijk kreunen van de baby alsnog heen moesten voor controle.

Helemaal natuurlijk verliep het persen op deze manier voor mijn gevoel ook niet. Veel nadenken, uitleggen en dingen moeten… Als vrouw weet je toch vanuit een oergevoel hoe je moet bevallen, is dat dan met persen ineens niet zo?

 

 

Persen ‘variant B’

Bij de tweede bevalling had ik me veel meer verdiept in het persen. Door de yoga kwam ik in aanraking met een hele andere manier van ‘persen’. Volgens de yogi’s is het, als je bevalling gaat zoals het moet gaan, helemaal niet nodig om te persen. Je ademt als het ware je kindje naar buiten. Dit kan zowel actief als passief. Het boek “Yoga en geboorte” van Rita Beintema (uit het jaar 1985, inclusief schitterend gedateerde foto’s) legt het heel mooi uit.

De actieve manier werkt als volgt: Leg je handen op je buik. Op het moment dat een perswee opkomt, adem je uit. Op de inademing pers je flink naar beneden. Daarna adem je snel weer uit en dan pers je weer inademend. Dit herhaal je gedurende de wee. Je laat de adem helemaal omlaag gaan zodat je met de druk van de adem je baby als het ware naar buiten duwt. Tussen de weeën door adem je rustig en ontspannen in en uit.

 

En  variant ‘C’

Je kan ook op een passieve manier meegaan met de persweeën. Je ademhaling blijft rustig en ontspannen, maar de inademing laat je zo lang mogelijk worden. Je vertrouwt op de kracht van je lichaam en blijft met je volle aandacht bij het lichaam en de persweeën die ze aanbiedt.

Bijzonder is wel, dat deze laatste passieve manier, ook tegenwoordig weer vaker geadviseerd wordt.  In een ziekenhuis in Engeland hebben ze een jaar lang onderzocht wat er gebeurde wanneer vrouwen tijdens de laatste fase van de bevalling, de zogenoemde uitdrijvingsfase, niet actief werden gecoachet om te persen. De vrouwen zochten zelf hun eigen houdingen, die veel vaker horizontaal bleek te zijn dan liggend. Daarbij ademden ze met de persweeën mee in plaats van actief mee te persen. In een jaar tijd bleek het aantal vrouwen met een ernstige ruptuur gedaald van 7% tot 1%. Met name het niet op verzoek actief meepersen bleek hierin de belangrijkste factor, blijkt uit het onderzoek wat kortgeleden is uitgebracht.

 

 

‘Persen ‘variant A t/m Z

Ook hieruit blijkt dat het luisteren naar het eigen lichaam eigenlijk de sleutel is tot een gezonde en veilige bevalling. Door de invloeden van buitenaf zo veel mogelijk te reduceren en dus ook tijdens het persen te luisteren naar wat het lichaam aangeeft, heb je de minste kans op complicaties.

Ook tijdens mijn eigen tweede bevalling heb ik gedaan wat mijn lichaam wilde. Vooraf had ik me voorgenomen op de passieve manier te willen ‘persen’, of dus eigenlijk niet-persen. Maar toen de persweeën zich aandienden bleek mijn lichaam dit niet te willen. Als vanuit een soort oerdrang perste ik tijdens mijn weeën mee. Op gevoel, zonder er bij na te denken. Ondanks dat het heus niet fijn voelde, ging het als vanzelf.  Ons tweede kindje kwam ook vrij snel ter wereld, maar was helemaal happy en gezond. En ik ook trouwens!

En dat is uiteindelijk ook mijn verhaal geworden voor tijdens de yogales. Er zijn verschillende manieren om te persen, maar luister tijdens je bevalling naar wat jouw lichaam wil. Want dat zal de juiste manier zijn. En toen ik dat eenmaal wist, kwam de serie als vanzelf. Ik hoefde alleen maar te luisteren.

(owja, de afbeeldingen komen uit het geweldige boek ‘Yoga en geboorte’ van Ria Beintema. Het boek stamt uit 1985 maar is één van de beste boeken over zwangerschapsyoga.)

Top